| |
Witamy Państwa na stronie naszej przychodni.
Zapraszamy do naszej nowej siedziby
przy ul. Derkacza 17 w Gliwicach.
MAPKA DOJAZDU
|
NASZE METODY REHABILITACJI
Terapia manualna Kaltenborn-Evjenth
CEL:
- Eliminacja bólu
- Zwiększenie zakresu ruchu w stawach kręgosłupa i kończyn
- Uruchomienie stawu po urazach
STOSOWANA W PRZYPADKACH:
- Bóle kręgosłupa
- Ograniczenie ruchomości w stawie
- Przykurcze torebek, więzadeł, ścięgien, mięśni
- Po złamaniach, zwichnięciach, długim unieruchomieniu
- Urazy sportowe
- Bóle promieniujące do kończyn
NA CZYM POLEGA:
Zajmuje się dysfunkcją w układzie kostno - mięśniowym.
W stawie zachodzą jednocześnie ruchy toczenia i ślizgu. Przy deficycie ślizgu, samo toczenie powoduje kompresje z jednej strony stawu (co przyczynia się do szybszej artrozy) i nadmierną trakcję z drugiej strony stawu (co powoduje traumatyzujące rozciągnięcie tkanek miękkich) - w rezultacie może dojść do zwichnięcia.
Mobilizacje mają za zadanie odnowienie ruchu ślizgu w stawie - zgodnie z jego fizjologicznym kierunkiem - i rozciągnięcie tkanek miękkich okołostawowych, które po długim unieruchomieniu szybko ulegają przykurczeniu. W celu złagodzenia bólu można również wykonać trakcję manualną, polegającą na odbarczeniu stawu.
PNF
CZYLI...
Proprioceptywne nerwowo-mięśniowe ułatwienie.
Metoda oparta na pobudzeniu ośrodkowego układu nerwowego.
CEL:
- Koordynacja fizjologicznych przebiegów ruchu
- Wyeliminowanie patologicznych wzorców ruchu
- Normalizacja napięcia mięśni
- Wzmocnienie mięśni
- Rozciąganie mięśni
STOSOWANA W PRZYPADKACH:
- Udary mózgu
- Urazy rdzenia kręgowego
- Uszkodzenia nerwów obwodowych
- Stwardnienie rozsiane
- Choroba Parkinsona
- Choroby układu nerwowego ośrodkowego
- Złamania
- Uszkodzenia mięśni, ścięgien, więzadeł
- Urazy sportowe
- Po endoprotezach
- Po rekonstrukcji więzadeł
- Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
NA CZYM POLEGA:
Bazuje na fizjologicznych ruchach człowieka, które wykonuje się we wszystkich płaszczyznach jednocześnie: strzałkowej, czołowej i horyzontalnej, zgodnie ze skośnym przebiegiem mięśni. W taki ruch zaangażowana jest większa ilość mięśni, co daje lepsze pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego.
Są to wzorce ruchowe, które pacjent będąc zdrowym wykonywał setki razy dziennie, np. chód, sięganie po przedmiot, jedzenie, picie. Układ nerwowy jest zmuszany do przypomnienia sobie tych ruchów.
Metoda wykorzystuje synergizmy nerwowo mięśniowe. Dla pobudzenia napięcia w słabszej części kończyny - np. w przypadku deficytu zgięcia grzbietowego dłoni wykonujemy wzór dla wyprostu kończyny górnej, co aktywizuje mięśnie synergistyczne dla zginaczy grzbietowych dłoni. Dla pobudzenia słabych kończyn dolnych wykorzystuje się tzw. irradiacje, czyli przeniesienie napięcia z kończyn górnych, tułowia i głowy, aby uaktywnić słabe kończyny dolne. Ułożenie rąk terapeuty jest zgodne z ruchem kończyny pacjenta, ponadto chwyt jest na mięśniu, który aktualnie pracuje, co daje dodatkowe pobudzenie.
W PNF, w zależności od deficytu pracy mięśniowej wykorzystuje się pracę ekscentryczną, koncentryczną, izometryczną, lub wszystkie razem - np. przy zaburzeniu chodu u osób z SM czy po udarze, w fazie wykroku występuje brak pracy ekscentrycznej mięśnia czworogłowego uda, co uniemożliwia zahamowanie ruchu - dochodzi do przeprostu w kolanie.
Ćwiczenia powyższe można wykorzystać również u pacjentów z problemami przełykania, żucia pokarmu, uszkodzeniem nerwu twarzowego, itd.
McKENZIE
Diagnoza i leczenie zespołów bólowych kręgosłupa:
- Bóle promieniujące do kończyn
- Ostre i przewlekłe bóle kręgosłupa
NA CZYM POLEGA:
Diagnoza jest dość długa i szczegółowa, metoda dzieli schorzenia kręgosłupa na zespoły posturalne, dysfunkcyjne i typowe dyskopatie. McKenzie uczy pacjentów zachowania się w czasie bólu, profilaktyki - by nie doszło do powtórnych epizodów bólowych.
McKenzie uważa, iż najbardziej niebezpieczne są powtarzające się epizody bólowe, które prowadzą do dyskopatii, deficytów ruchowych i czuciowych, a ostatecznie do zabiegu neurochirurgicznego.
Postęp cywilizacji wymusił u ludzi długie przebywanie w pozycjach zgięciowych - np. praca przy komputerze, jazda samochodem, odpoczynek, spanie w pozycji embrionalnej, itd. Permanentne przebywanie w pozycjach zgięciowych może spowodować uszkodzenie samego dysku, a co za tym idzie tworzy wypuklinę, która uciska struktury nerwowe.
Metoda polega na zamykaniu wypukliny na początku w płaszczyźnie czołowej (przy bólu promieniującym do kończyny), następnie w płaszczyźnie strzałkowej (po scentralizowaniu bólu). Pozycje, jakie wykonuje pacjent determinowane są nasileniem i promieniowaniem bólu. Do powodzenia tej metody niezbędne są: czynna współpraca pacjenta oraz dogłębne zrozumienie danej dolegliwości.
Skoliozy według metody PNF
Skolioza jest wadą asymetryczną i tak powinno się ją leczyć. Wykorzystując koncepcję PNF jest to możliwe. Ćwiczenia według powyższej metody polegają na wytworzeniu wygięć kompensacyjnych, które prowadzą do zminimalizowania wygięcia pierwotnego i wtórnego. Ponadto ćwiczeniami dąży się do osiągnięcia optymalnego pionu przez dziecko.
Po stronie wklęsłej skoliozy, poprzez technikę PIR (postizometryczna relaksacja mięśni) rozciąga się mięśnie przykurczone, a po stronie wypukłej, przez odpowiednie wzory łopatek i bioder dąży się do wzmocnienia mięśni osłabionych i rozciągniętych. Zmierza się także do uzyskania poprawy mobilności kręgosłupa, obręczy biodrowej i barkowej, a potem do ich stabilizacji. Po stronie wklęsłej wykonuje się ćwiczenia oddechowe celem rozprężenia płuca i uzyskania derotacji kręgów jednocześnie ograniczając wdech po drugiej stronie.
Dzięki wzorcom na kończyny dolne i górne dziecko może ćwiczyć w domu zadane przez terapeutę ćwiczenia, wykorzystując do tego specjalne gumy do ćwiczeń. Należy również przestrzegać kontroli radiologicznej, przede wszystkim w fazach wzrostu, gdyż wtedy dochodzi do progresji skoliozy.
Trening proprioceptywny
CZUCIE PROPRIOCEPTYWNE (CZUCIE GŁĘBOKIE)
Rozróżniamy receptory znajdujące się w torebkach stawowych, ścięgnach, więzadłach i mięśniach szkieletowych. Receptory stawowe i ścięgniste są odpowiedzialne za rozpoznawanie położenia różnych części ciała względem siebie oraz ich ruchu w przestrzeni. Reagują one na zbyt duże rozciągnięcie lub skurcz mięśnia, a także na nadmierne zgięcie czy prostowanie stawu. Największa prędkość przewodzenia włókien to 72-120 m/s. Poszczególne układy czucia mechanoreceptywnego przewodzą czucie dotyku, ucisku, wibracji, czucie głębokie, czucie bólu, zimna i ciepła.
Najczęstszym urazem w stawie kolanowym u osób uprawiających sport jest mechanizm zgięciowo-rotacyjny: podudzie rotuje się w jedną stronę, a udo w przeciwną, podczas zgięcia w stawie. W stawie skokowym natomiast często dochodzi do supinacyjnego zwichnięcia stopy - wewnętrzny brzeg stopy kieruje się ku górze.
Ćwiczenia proriocepcji, czyli czucia głębokiego mają na celu polepszenie odczuwania kończyny w przestrzeni, przyczyniają się do szybszej reakcji nerwowej, tym samym lepszej stabilizacji.
Do urazów najczęściej dochodzi w przemęczonych, przetrenowanych stawach, ale także u osób mało aktywnych fizycznie, prowadzących siedzący tryb życia.
U osób biernych fizycznie siła mięśni jest osłabiona (tkanki mięśni szkieletowych zanikają przy spadku obciążenia, tkanki stają się słabsze strukturalnie i budulcowo), są niewystarczająco rozciągnięte, pamięć ruchowa w stawie pozostaje, lecz proprioreceptory śpią, staw jest bez nich 'ślepy', a to w konsekwencji doprowadzić może do urazu.
Odpowiednie ćwiczenia propriocepcji przyczyniają się do odzyskania pełnej sprawności w stawie po zabiegu operacyjnym, a stosowane profilaktycznie zabezpieczają staw przed urazem.
Masaż poprzeczny
Stosowany po zakończeniu stanu zapalnego w przypadkach uszkodzenia więzadła, ścięgna, mięśnia czy torebki stawowej. Przywraca fizjologiczny zrost i elastyczność po urazie tkanek miękkich (fizjologiczny układ włókienek w mięśniu). Zapobiega zrostom wśród sąsiadujących ze sobą tkanek miękkich.
Terapia w wodzie
Program terapii powstał w wyniku połączenia metody Hallwick i koncepcji PNF w środowisku wodnym. Pierwsza z nich jest rewelacyjną i unikalną metodą terapii wodnej i nauki pływania dla osób niepełnosprawnych, szczególnie z zaburzeniami pochodzenia neurologicznego. Głównym celem tej metody jest nauczenie bezpiecznego i swobodnego poruszania się i przebywania w wodzie, co osiąga się poprzez nauczenie kontrolowania ruchów głowy, oddychania i utrzymywania równowagi w wodzie.
Z filozofii PNF zaczerpnięta została idea maksymalnej aktywizacji pacjenta i wykorzystanie jego rzeczywistych możliwości podczas wykonywania prostych aktywności bazujących na znanych już pacjentowi wzorcach ruchowych. W trakcie terapii możliwe jest odkrycie i uruchomienie nowego potencjału ruchowego, niejednokrotnie większego w środowisku wodnym niż w warunkach "lądowych" na sali ćwiczeń.
Zajęcia będą się odbywać na specjalnie zarezerwowanym, małym basenie z wodą o temperaturze min. 30oC, co stanowi idealne warunki do tego typu terapii.
|
|
|
